Logowanie (rejestracja)

Zapomniałeś hasła?

Nie masz jeszcze swojego konta? Zarejestruj się!

Emil Podkowiński

Data urodzenia: 09.05.1988 (28)
Wzrost: 194 cm
Obywatelstwo: POL
Pozycja: skrzydłowy

REKLAMA

9,92 PUNKTÓW NA MECZ
1,13 ASYSTY NA MECZ

PRZEBIEG KARIERY

- 2004-2007 AZS Radom (POL)
- 2008-2012 Rosasport Radom (POL)
- 2012-2013 GTK Flour Britam Gliwice (POL)

STATYSTYKI ŚREDNIE

  za 2 za 3 za 1 zbiórki  
  M min c o % c o % c o % at. obr. tot. bl as prz str f pkt eval
2005/2006 (1L) 14 8.1 12 27 44.4 0 4 0.0 12 17 70.6 0.3 0.2 0.5 0.0 0.1 0.1 0.6 1.4 2.6 1.0
2008/2009 (2L) 25 17.8 53 88 60.2 6 21 28.6 26 36 72.2 0.7 1.7 2.4 0.0 0.7 0.6 1.2 1.7 6.0 6.2
2009/2010 (PP) 5 27.2 16 30 53.3 1 5 20.0 12 19 63.2 1.2 4.0 5.2 0.2 2.4 0.0 1.2 2.4 9.4 11.0
2009/2010 (2L) 29 24.9 117 176 66.5 7 36 19.4 48 74 64.9 1.2 2.9 4.1 0.2 1.0 0.8 1.4 2.1 10.4 11.2
2010/2011 (1L) 27 13.6 47 96 49.0 2 9 22.2 22 35 62.9 0.4 1.7 2.1 0.1 0.6 0.3 0.8 1.5 4.5 4.2
2010/2011 (PP) 2 23.5 14 17 82.4 1 2 50.0 3 3 100.0 0.0 5.0 5.0 0.5 2.0 0.5 1.0 1.0 17.0 22.0
2011/2012 (1L) 32 12.8 47 85 55.3 1 7 14.3 14 31 45.2 0.9 1.0 1.9 0.0 0.5 0.3 0.8 2.0 3.5 3.5
2011/2012 (2L) 2 19.0 6 9 66.7 0 0 0.0 11 12 91.7 2.0 1.5 3.5 0.0 0.5 1.0 2.0 2.0 11.5 12.5
2012/2013 (PP) 1 30.0 3 6 50.0 0 0 0.0 3 6 50.0 2.0 5.0 7.0 1.0 2.0 4.0 1.0 1.0 9.0 16.0
2012/2013 (2L) 22 27.2 89 158 56.3 5 18 27.8 96 119 80.7 1.5 2.2 3.6 0.1 1.3 0.9 2.5 2.7 13.1 11.7
2013/2014 (PP) 3 23.0 9 17 52.9 0 0 0.0 3 4 75.0 1.0 2.7 3.7 0.3 1.7 1.3 2.0 2.0 7.0 9.0
2013/2014 (2L) 28 28.9 136 227 59.9 3 15 20.0 82 103 79.6 2.2 2.6 4.8 0.3 2.0 0.7 2.4 2.9 13.0 13.9
2014/2015 (1L) 8 24.4 24 47 51.1 2 6 33.3 13 23 56.5 1.6 2.3 3.9 0.0 0.9 0.4 1.0 3.4 8.4 7.9
2014/2015 (2L) 18 30.3 117 205 57.1 5 14 35.7 56 66 84.8 2.6 3.1 5.7 0.1 1.8 0.6 1.9 2.6 16.9 17.2
2015/2016 (2L) 22 32.0 178 297 59.9 5 21 23.8 110 141 78.0 3.1 5.0 8.0 0.3 2.0 0.9 2.2 2.5 21.9 23.4

STATYSTYKI SUMARYCZNE

  za 2 za 3 za 1 zbiórki  
  M min c o % c o % c o % at. obr. tot. bl as prz str f pkt eval
2005/2006 (1L) 14 113 12 27 44 0 4 0 12 17 71 4 3 7 0 1 2 8 19 36 14
2008/2009 (2L) 25 445 53 88 60 6 21 29 26 36 72 18 43 61 1 17 16 30 42 150 155
2009/2010 (PP) 5 136 16 30 53 1 5 20 12 19 63 6 20 26 1 12 0 6 12 47 55
2009/2010 (2L) 29 723 117 176 66 7 36 19 48 74 65 35 83 118 5 30 22 40 60 303 324
2010/2011 (1L) 27 366 47 96 49 2 9 22 22 35 63 11 45 56 2 17 8 22 40 122 114
2010/2011 (PP) 2 47 14 17 82 1 2 50 3 3 100 0 10 10 1 4 1 2 2 34 44
2011/2012 (1L) 32 408 47 85 55 1 7 14 14 31 45 30 32 62 0 15 11 25 64 111 113
2011/2012 (2L) 2 38 6 9 67 0 0 0 11 12 92 4 3 7 0 1 2 4 4 23 25
2012/2013 (PP) 1 30 3 6 50 0 0 0 3 6 50 2 5 7 1 2 4 1 1 9 16
2012/2013 (2L) 22 599 89 158 56 5 18 28 96 119 81 32 48 80 2 28 19 56 60 289 257
2013/2014 (PP) 3 69 9 17 53 0 0 0 3 4 75 3 8 11 1 5 4 6 6 21 27
2013/2014 (2L) 28 810 136 227 60 3 15 20 82 103 80 62 72 134 8 56 19 66 80 363 390
2014/2015 (1L) 8 195 24 47 51 2 6 33 13 23 57 13 18 31 0 7 3 8 27 67 63
2014/2015 (2L) 18 546 117 205 57 5 14 36 56 66 85 46 56 102 2 32 11 35 47 305 310
2015/2016 (2L) 22 704 178 297 60 5 21 24 110 141 78 68 109 177 7 43 20 48 55 481 514

REKORDY

Rekordy Sezon 2015/2016 (2L) Kariera *
Punkty 37 vs. MKS Dąbrowa Górnicza S.A. II 37 vs. MKS Dąbrowa Górnicza S.A. II
Celne rzuty za 2 15 vs. MKS Dąbrowa Górnicza S.A. II 15 vs. MKS Dąbrowa Górnicza S.A. II
Oddane rzuty za 2 22 vs. Zagłębie Sosnowiec 22 vs. Zagłębie Sosnowiec
Celne rzuty za 3 1 5 razy 1 38 razy
Oddane rzuty za 3 3 vs. Alba Chorzów 3 13 razy
Celne rzuty za 1 13 vs. MOSiR Cieszyn 13 vs. MOSiR Cieszyn
Oddane rzuty za 1 14 vs. MOSiR Cieszyn 14 2 razy
Zbiórki w ataku 8 vs. Zagłębie Sosnowiec 8 vs. Zagłębie Sosnowiec
Zbiórki w obronie 11 vs. Zagłębie Sosnowiec 11 vs. Zagłębie Sosnowiec
Zbiórki w sumie 15 vs. Zagłębie Sosnowiec 15 vs. Zagłębie Sosnowiec
Asysty 4 vs. Zagłębie Sosnowiec 7 vs. Śląsk II Wrocław
Przechwyty 4 vs. AZS Mickiewicz II Katowice 5 vs. Doral Nysa Kłodzko
Bloki 2 vs. AZS Gliwice 2 2 razy
Minuty 38 2 razy 40 5 razy
Evaluation 41 vs. MKS Dąbrowa Górnicza S.A. II 41 vs. MKS Dąbrowa Górnicza S.A. II
(*) oznacza rekordy ze wszystkich sezonów i lig, które znajdują się w bazie danych PolskiKosz.pl

REKLAMA

Toronto Raptors 2016/17 – dziwne lato w Kanadzie

NBA | 27.08.2016 11:11

Prócz przedłużenia umowy z DeMarem DeRozanem Toronto Raptors nie zrobili zbyt wiele, aby w przyszłym roku bardziej postawić się mistrzom z Cleveland. Czy będą w stanie zrobić jeszcze jakiś progres?

Najważniejsza zmiana:
Masai Ujiri, generalny menedżer klubu z Toronto, za nieduże pieniądza, bo za niespełna 6 milionów dolarów pozyskał Jareda Sullingera. Podkoszowy ma za sobą rozgrywki, w których u Brada Stevensa spędzał na parkiecie 23,6 minuty, co jest najgorszym wynikiem od czasu jego debiutanckiego sezonu. Niemniej jeśli będzie w formie, może okazać się ciekawym wzmocnieniem. Tylko co do tej formy, to akurat w jego przypadku niestety można mieć spore wątpliwości.

Lukę po Lusie Scoli, który podpisał kontrakt z Brooklyn Nets, powinien wypełnić idealnie. Zdecydowanie bardziej bolesna będzie niestety strata Bismacka Biyombo. 23-letni środkowy był kluczową postacią zespołu w ostatnim play-off. Znacznie przyczynił się do pierwszego w historii klubu awansu do finału konferencji, a tam był jednym z tych graczy, którzy do czwartego spotkania serii jakoś w ogóle utrzymywał Raptors w grze. O jego przydatności świadczyć może chociażby starcie nr 3, w którym bijąc klubowy rekord, zebrał aż 26 piłek.

Jego będziemy oglądać:
Jonas Valanciunas
– statystycznie ma za sobą najlepszy sezon w czteroletniej karierze zwieńczony historycznym awansem klubu z Toronto do finałów konferencji. Jednak w dwóch ostatnich, kluczowych dla losów rywalizacji pojedynkach z Cavaliers ewidentnie zawiódł, notując w nich w sumie tylko 15 punktów i 8 zbiórek.

Fatalnie wypadł również na igrzyskach olimpijskich w Brazylii. Średnie na poziomie 6,7 pkt. i 7 zbiórek to wynik zdecydowanie poniżej oczekiwań. Podobnie jak trafienie zaledwie 39% rzutów z gry. Z nim na parkiecie reprezentacja Litwy w sześciu meczach była aż o 59 „oczek” gorsza od swoich rywali. Tylko w pierwszym meczu przeciwko Brazylii była 5 pkt. na plusie.

Po kompromitacji, jakiej Litwini doznali w ćwierćfinale z Australią (64:90), przy okazji której Valanciunas zdobył 5 punktów, w słowach nie przebierał trener Jonas Kazlauskas. Mówił m.in. o tym, że 24-latek musi wreszcie zejść na ziemie i nie może w nieskończoność bazować tylko na swoim talencie. Zasugerował też, że musi bardziej poświęcić się koszykówce. Zobaczymy, czy młody koszykarz wziął sobie jego słowa do serca.

Nie uwierzycie, ale…
DeMar DeRozan
, który był tego lata wolnym agentem, nie rozmawiał z żadną inną drużyną i podpisał z Raptors 5-letni kontrakt wart 139 milionów dolarów. Teoretycznie zarobić może nawet 145, ale musiałby spełnić kilka warunków „nie do spełnienia” jak chociażby wygranie nagrody MVP czy dostanie się do najlepszej piątki sezonu. Tak czy inaczej jego nowa umowa to trzeci (po 153 milionach Mike’a Conley’a i prawie 152 Damiana Lillarda) najwyższy kontrakt w historii NBA. A za rok swoje zarobić będzie chciał także Kyle Lowry, który będzie mógł zrezygnować z przysługującej mu opcji na sezon 2017/18.

Warto jednak zaznaczyć, że to jedyny konkretny ruch poczyniony tego lata przez Ujiriego. Poza nim nie zrobił wiele, aby zespół z Kanady był w nadchodzących rozgrywkach lepszą drużyną. Owszem, lepszy powinien być DeMarre Carroll, który ze względu na kontuzję kolana stracił 56 meczów sezonu zasadniczego i do rywalizacji w play-off podchodził świeżo po rekonwalescencji. Niemniej Raptors bardzo zaboli odejście Biyombo, a sprowadzenie Sullingera może okazać się niewystarczającym wzmocnieniem, aby nawiązać do wyniku z minionych rozgrywek.

Podobnego zdania jest zresztą chociażby dziennikarz TNT David Aldridge. W swoim rankingu wakacyjnej aktywności wszystkich klubów sporządzonym dla NBA.com ekipę z Toronto umieścił dopiero na 27. miejscu.

Odeszli: Bismack Biyombo, James Johnson, Luis Scola
Przyszli: Jared Sullinger (1 rok, 5,6 mln USD), Jakob Pöltl i Pascal Siakam (9. i 27. numer draftu)
Typ PolskiKosz.pl: 2. miejsce w Konferencji Wschodniej

fot. Wikimedia Commons

Sparingowa Portugalia - 0:3 z Niemcami

Kadra | 27.08.2016 07:14

Nasz pierwszy rywal w eliminacjach rozegrał dziewięć sparingów, wygrał trzy - z Wielką Brytanią, Węgrami oraz Holandią.

Portugalia do naszej grupy D losowana była z najniższego, czwartego koszyka, więc teoretycznie powinna być najsłabszym rywalem Polaków. Na dodatek jest pierwszym, koszykarze Mike’a Taylora będą ją podejmować 31 sierpnia we Włocławku.

Portugalczycy prowadzeni są przez trenera Mario Palmę - 66-letniego szkoleniowca, który na przełomie wieków odnosił sukcesy z Angolą w Afryce. Portugalczyk wywalczył z tą reprezentacją cztery medale na AfroBasketach 1999, 2001, 2003 i 2005. W 2007 roku, jako trener Jordanii, zdobył brąz w mistrzostwach Azji i zakwalifikował się do mistrzostw świata. W Turcji jego zespół przegrał wszystkie pięć spotkań, ale wysoko, 69:112, tylko z Serbią.

W tym roku Portugalia Palmy rozegrała dziewięć sparingów, w których dość łatwo zarysować podział między lepszymi meczami z europejskimi słabeuszami, do których zalicza się także Portugalia oraz spotkaniami ze średniakami, którzy występowali na choćby zeszłorocznym EuroBaskecie.

Wyniki:
Lasko: Portugalia - Gruzja 71:90
Celje: Portugalia - Słowenia 51:67
Celje: Portugalia - Bośnia i Hercegowina 78:83
Coimbra: Portugalia - Niemcy 74:79
Coimbra: Portugalia - Wielka Brytania 72:68
Setubal: Portugalia - Węgry 80:56
Setubal: Portugalia - Holandia 71:70
Rotenburg: Portugalia - Niemcy 54:72
Giessen: Portugalia - Niemcy 58:93
Bilans: 3-6.

W zespole Portugalii wyróżniali się najczęściej skrzydłowy Joao Betinho Gomes, który dwa ostatnie lata spędził w lidze ACB, w MoraBanc Andora, rzucający FC Porto Jose Silva, a także inny obwodowy Joao Guerreiro z klubu Vitoria S.C. W lidze portugalskiej gra zresztą zdecydowana większość koszykarzy Mario Palmy.

Na EuroBaskecie Portugalczycy w XXI wieku grali dwukrotnie - w 2007 roku w Hiszpanii udało im się wygrać dwa mecze (z Łotwą i Izraelem), w 2011 na Litwie przegrali wszystkie pięć spotkań (m.in. 73:81 z Polską). Wcześniej graliśmy z nimi o punkty w eliminacjach do imprezy na Litwie - w Bydgoszczy pewnie wygraliśmy 86:64, ale w Coimbrze drużyna Igora Griszczuka sensacyjnie przegrała 84:85 po dogrywce.
 

Ranking naturalizowanych reprezentantów Polski - kto najlepszy?

Kadra | 27.08.2016 00:56

Mieliśmy sześciu Amerykanów, którzy po otrzymaniu polskiego paszportu, zagrali w reprezentacji w meczach o punkty. Co ciekawe, żaden z nich niczego dla Polski nie wygrał, nie rozegrał wielkiego, pamiętnego meczu. Jak układa się nasz ranking?

6. Eric Elliott (2004)
Rozgrywający znany z gry w Ostrowie i Warszawie wystąpił w kadrze tylko w jednym sezonie, w jednych z najbardziej traumatycznych dla Polski eliminacjach - do EuroBasketu 2005. Zaczęły się one od klęski 57:82 w Opawie z Czechami. Elliott miał być jednym z liderów zespołu obok Andrzeja Pluty i Michała Ignerskiego, w drużynie byli także m.in. Filip Dylewicz, Krzysztof Roszyk czy młodzi wówczas Maciej Lampe i Marcin Gortat. Amerykanin nie pomógł jednak Andrzejowi Kowalczykowi. Eliminacje zakończyły się bilansem 1-5 i ostatnim miejscem w grupie z Francją, Słowenią i Czechami. Elliott miał mecz bez punktu i bez asysty ze Słowenią, najlepiej wypadał z Francją - 24 punkty i 11 asyst w dwóch spotkaniach.
Średnie w meczach o punkty: 7,7 punktu (31% z gry), 3,0 asysty
Bilans drużyny: 1-5.

5. Joe McNaull (2000-02)
Środkowy, który na przełomie wieków był najlepszym graczem na swojej pozycji w Polsce, w meczach o punkty zagrał 7 spotkań - w eliminacjach do EuroBasketów w 2001 oraz 2003 roku. W tych pierwszych, które odbywały się na przełomie 2000 i 2001 roku, z powodu kontuzji wystąpił w ledwie dwóch spotkaniach (w sumie marne 9 punktów i 7 zbiórek przeciw Austrii i Białorusi), w drugich - zagrał w pięciu meczach pierwszej rundy, po których Polska miała bilans 2-3 (wygrane z Łotwą i Estonią, przegrane z Francją, Węgrami i Białorusią). Tu prezentował się lepiej, z Estonią miał 15 punktów i 13 zbiórek, w sumie miał średnio 8,6 punktu oraz 9,8 zbiórki. Z rewanżów wyeliminowały go jednak kontuzje, a Polska eliminacje przegrała.
Średnie w meczach o punkty: 7,4 punktu (33% z gry) 8,0 zbiórki.
Bilans drużyny: 4-3

4. Jeff Nordgaard (2006)
Szkoda, że nie mógł zagrać na EuroBaskecie w 2007 roku - właściwie dlaczego Andrej Urlep go nie powołał?! Nordgaard, inteligentny skrzydłowy z bardzo dobrym rzutem, był czołowym strzelcem reprezentacji w eliminacjach do mistrzostw w Hiszpanii, choć statystyki podreperował dopiero w ostatnim meczu w Bułgarii, gdy awans był już pewny, a Polacy sromotnie to spotkanie przegrali, aż 65:99 - Nordgaard zdobył w nim 25 punktów (8/11 z gry, w tym 5/7 za trzy) i miał 9 zbiórek. W pierwszych meczach nie błyszczał, choć w wyjazdowym spotkaniu ze Szwecją, które przesądziło o awansie, rzucił solidne 15 punktów.
Średnie w meczach o punkty: 12,3 punktu (65% z gry), 4,5 zbiórki.
Bilans drużyny: 3-1.

3. A.J. Slaughter (2014-)
Oczywiście jako jedyny ma szansę awansować w tym rankingu - jeśli będzie w lepszej formie w zbliżających się eliminacjach. Na zeszłorocznym EuroBaskecie Slaughter nie olśnił, ale też na pewno nie grał źle - grę prowadził rozsądnie i w dobrym tempie, choć bez fajerwerków. Dostosował się do drużyny, w której w bardzo dobrej formie byli Adam Waczyński i Mateusz Ponitka, a ważną postacią był Marcin Gortat. Slaughter najlepiej zagrał w wygranym meczu z Finlandią, gdy zdobył 13 punktów i miał 8 asyst. W pozostałych nie zszedł poniżej solidnego poziomu, choć skuteczność w rzutach za 3 (dramatyczne 4/23) pozostawiała wiele do życzenia.
Średnie w meczach o punkty: 9,5 punktu (38%), 5,0 asysty.
Bilans drużyny: 3-3.

2. David Logan (2009)
Właściwie nasza jedyna naturalizowana gwiazda - gracz, który robił różnicę, tzw. samograj, któremu można dać piłkę w ręce i być pewnym, że stworzy sobie okazję do rzutu, że może zdobyć kilkanaście lub więcej punktów. Logan zagrał na polskim EuroBaskecie w 2009 roku i był najlepszym strzelcem zespołu - już w pierwszym, zwycięskim spotkaniu z Bułgarią, miał 23 punkty, 9 asyst i 4 przechwyty. Tak dobrego meczu już nie rozegrał, silniejsi rywale zatrzymali go tak, jak cały zespół. Był jednak obwodowym, których w reprezentacji Polski nie ma i nie było.
Średnie w meczach o punkty: 15,5 punktu (42% z gry), 4,5 asysty.
Bilans drużyny: 2-4.

1. Thomas Kelati (2010-13)
Jedyny naturalizowany gracz, który wystąpił w trzech reprezentacyjnych sezonach. Nie był taką gwiazdą, jak Logan, ale wnosił do drużyny doświadczenie, pewny rzut, a także - co niespotykane u naturalizowanych graczy - duże poświęcenie i zrozumienie faktu, jak ważna jest reprezentacja. Ciekawe, że najwięcej punktów rzucił w debiucie (22 punkty w przegranym spotkaniu eliminacji ME w Gruzji) oraz w ostatnim meczu (21 punktów w zwycięskim spotkaniu ze Słowenią na EuroBaskecie 2013). Najlepszy sezon miał w 2011 roku, gdy był najlepszym strzelcem osłabionej reprezentacji podczas EuroBasketu na Litwie.
Średnie w meczach o punkty: 11,8 punktu (45% z gry), 2,8 asysty.
Bilans drużyny: 7-11.

 

pracownia Mana Mana

 

Fot. Wikimedia Commons
 

Najciekawsze tweety